Wykopowiczom się spodobało, jeden z nich przerobił moje tłumaczenie na napisy do filmiku (wielkie thx!), wyszło super. Muszę popracować tylko nad angielskim, akcent kurwa!, ale ciężko kiedy głównym polem do rozmowy po angielsku jest mumble z kolegami z Litwy :D Przez 3 dni licznik na JuTube nabiłał odwiedziny i teraz solidnie już zwolnił. Ale mimo wszystko, bariera 20.000 odsłon została osiągnięta:

Teraz czekam na możliwość przeprowadzenia innego wywiadu, bardziej pr0 ;)

Oglądałem ją jakiś czas temu i zrobiła na mnie wrażenie. Nie wiadomo czy faktycznie amerykanie są tak przywiązani do Whoopera czy jest to tylko zabieg reklamowy. Trzeba jednak przyznać, że reklama jest pomysłowa a jej autorzy napewno mieli kupę zabawy obserwując niczego nie przupuszczających klientów. Ze swego doświadczenia mogę powiedzieć, że Whooper jest naprawdę zajebisty, że ogólnie hamburgery w Burger Kingu są pyszne a takie big maci czy mcroyale nie dorastają chociażby Big Kingowi do pięt ;) Szkoda, że w Lublinie niema a żeby poucztować takimi rarytasami muszę wybierać się do Warszawy.

Kontynuując tematy hamburgerowe i fastfoodowe. NIGDY nie lubiłem żarcia z różnego rodzaju budek z kebabem, hot-dogami itp. Jakoś odrzucało mnie to, choć racjonalnego powodu ku temu nie było. Kebabu nadal nie lubię. Jednak blisko mojej uczelni jest pewna budka z hamburgerami. Bedąc kiedyś bardzo bardzo głodny a mając pustkę w portfelu skusiłem się na hamburgera z serem za 5 zł i… i był to strzał w dziesiątkę! Chrupiąca bułeczka, sałatka, zajebiste mięsko majonezik keczupik, no bajka. I ta przystępna cena. To dowód na to, że warto korzystać z doświadczeń innych osób (dzięki Kozak).

Podobno KFC w Lublinie ma małe obroty. Dziwne to patrząc przez pryzmat tego, że KFC w lublinie jest jedno, i kiedy by się tam nie przyszło ktoś tam coś spożywa. No ale takie wiadomości od Mundka do mnie dotarły.

Może to jakieś ogólnopolskie problemy finansowe tej korporacji? Ostatnio widziałem plakat jakoby można było mecze naszej reprezentacji oglądać w siedzibie kurczaków za friko. Brakuje tylko piwa w menu, chociaż jak dla mnie to zupełnie nie miejsce na taką posiadówkę. Z innych ciekawych ale jak dla mnie nie trafionych rzeczy jest konkurs tenisa na konsoli Wii, oczywiście rozgrywany w KFC. Poco to komu? Nie wiem. Fast-food to dla mnie miejsce gdzie mam zjeść coś dobrego a nie bawić się w pierdoły.

Przyszła wiosna, świeci słońce, KONIEC STAGNACJI, koniec depresji.

Od mniej więcej dwóch tygodni nie jadam już tak często w KFC co podyktowane jest szukaniem tymczasowych oszczędności. Jednak przeglądając dziś Digart natknąłem się na wątek poświęcony konkursowi na kubełek dla KFC. Cóż, nie mogłem się czymś takim nie zainteresować :D Do wygrania 10 000 zł, no i jeszcze satysfakcja, gdyby mój art znalazł się na kubełku. Ahh, marzenia. Ale spróbować sobie spróbuję co by nie ;) Dla chętnych LINK do konkursu.

To to po prawej, to taki mój miniblog, shoutbox. Jak nie będzie mi się chciało pisać długiej notki, albo poprostu będę chciał coś krzyknąć to o, tam po prawej. Skomentować też można. Przy okazji klikając w reklamę google :P Co bardziej spostrzegawsze osoby mogły zauważyć też, że linki na stronie prezentują się inaczej. Mam nadzieje łatwiej i przystępniej, no i powinny być lepiej indeksowane przez google.

Byłem wczoraj w Katowicach u pewnego lekarza z Mongolii. Właściwie bardziej pasującym do niego określeniem byłby znachor lub nawet szaman. Wizyta ta była podyktowana sprawą mojego prawego ucha, gdzie na chwilę obecną konwencjonalna medycyna nie ma recepty na poprawę. Jednak medycyna dalekiego wchodu nijak podobna jest do tej naszej, zachodniej. Czym innym się leczy, co innego się leczy, inaczej podchodzi się do leczenia. Wszystkie problemy zdrowotne to nie zaburzenia konkretnych organów, to zaburzenia przepływu energii w organiźmie, zanieczyszczenie organizmu. Dlatego też medycyna wschodu stara się leczyć źródło, ten początek z którego wszystko co złe wynikło.

Moje ucho zostało otwarte na medycynę niekonwencjonalną.

To powyżej to dziwne chińskie mieszanki lecznicze. Nie mam najmniejszego pojęcia co to jest, gdybym umiał czytać po Chińsku to może zrozumiałbym co jest w tych pudełeczkach, natomiast co jest w foliowych torebeczkach na zawsze pozostanie niewiadomą gdyż zapewne jest to sekret owego szamana. Jedno jest pewne, wywar z tego proszku jest straszny w smaku. Mogę śmiało powiedzieć, nic gorszego w życiu nie piłem. Cóż, ma to oczyścić organizm, przywrócić równowagę energii. Zobaczymy. Jest czas.

Nigdy nie byłem specjalnym fanem kurczaków. W KFC nie jadałem, nie wiem, jakaś awersja do marki. Jednak zmieniło się. Teraz kocham KFC i specjalnie nie kryję się ze swoim uzależnieniem od Hot-Wingsów. Jak to się jednak stało? Myślę, że pierwszym czynnikiem warunkującym to, że moje kubki smakowe niemogą się oprzeć tej marce było to, że z uczelni bliżej mam do KFC niż McDonald’sa. Oczywiście nic do zarzucenia nie mam mojej wydziałowej kawiarni, gdzie chociażby zupy to są po prostu delicje, a i lekko prawniczy klimat miejsca sprzyja spożywaniu, ALE (i tu pojawia się drugi czynnik) bardzo często pada w mojej grupie hasło „eeejjj, a może dzisiaj KFC?”. Jak widać ten drugi czynnik, czyli grupa kochająca kurczaki sprawia, że jeśli jem na mieście to najczęściej w KFC.

Inna istotna rzecz, która wpłynęła na zmianę moich upodobań to szpital na szaserów. Podłe jedzenie po, którym i tak czułem się głodny oraz ogólne przygnębienie spowodowane pobytem w placówce medycznej przez święta, sylwestra, sprawiły, że szukałem możliwości polepszenia sobie nastroju. Hot Wingsy w dostawie okazały się czymś zbawiennym…

Ktoś powie „stary szkoda pieniędzy”. Może. Ale zamiast paczki papierosów i dwóch browarków w knajpie mam coś co lubię. W momentach kiedy nic mi się nie układa, ludzie dookoła mnie odwracają się odemnie, albo poprostu kiedy czuję, że spierdoliłem jakąś sprawę, mam tą swoją małą przyjemność. Jedzenie.

Trochę, przedłużył mi się wstęp do notki. A miał być, krótki bo „Prawdziwa historia KFC” to pewien odgrzebany w necie filmik. Have fun:

„We’re gonna need a bigger bucket!”

Bez kawki z rana, niemożliwe. W moim ulubionym kubku, który od niepamiętnych dni towarzyszy mi zawsze kiedy jakiś gorący napój ma mnie od środka rozgrzać. Takie małe przedmioty, pełno ich w życiu, które pozwalają się czuć albo sobą, albo u siebie. Ukochany kubek, portfel, empeczy plejer z muzyką, zdjęcie kogoś ważnego, plakat na ścianie, kochany t-shirt. Z czasem niektóre rzeczy się odrzuca, bo się zapomina, bo kojarzą się z dziewczyną, która Cię porzuciła. Różnie. Ale zostaną inne, bo człowiek z natury lubi otaczać się rzeczami. Dobrze, byleby rzeczy nie stały się celem gonitwy jaką jest życie.

Dzisiaj w Lublinie niesamowity koncert. Aż zatkało mnie kiedy zobaczyłem ten plakat na wydziale. Bardzo chciałbym iść, ale niestety, cena biletu jest zaporowa jak na portfel studenta studiującego z dala od rodzinnego domu. 60 zł… Przelicz sobie, ile piwa, ile innych zabawek, a jedzenia ile? No straszne. Ale gwiazdy Radżastanu… ehh…

Dzisiejszy poranek (o ile można godzinę 13 nazwać porankiem, no, ja mogę) upływa mi jakoś melancholijnie, pewnie za sprawą pogody, i pewnie za sprawą odgrzebanych zdjęć, które zobaczyłem (a mówiłem sobie, że przecież nie oglądam już starych zdjęć z innego życia). Sensu w tym wszystkim nadaje mi muzyka. No ale to tutaj, proszę, Luc:

Wracając dzisiaj z uczelni (wyjątkowo nie mając na uszach bariery dzwiękowej) przysłuchiwałem się rozmowie młodzieży gimnazjalnej. Wyraźnie musiało to być jakieś dobre gimnazjum gdyż podekscytowana dziewczyna i podekscytowany chłopak prawili o szalenie nośnej plotce szkolnej jakoby w ich gimnazjum pojawiły się grupki, uwaga, wciągające tabakę! Dziewczyna opowiadała, że widziała pojedyńcze osoby, ale nie mogła dowierzyć swojemu koledze, że są to już całe grupy. Była wyraźnie poruszona tym faktem, toż to narkomania.

Przypomina mi się moje gimnazjum, pierwsze papierosy na garażach, pierwsze pudełka tabaki Red Bull wciągane po kryjomu w szkolnym kiblu. Młodzieżowa zabawa, coś co dawało namiastkę dorosłości. Zresztą więcej tego wszystkiego było, tanie wina gdy nie chciało się NIC nie robić na ławce, robienie sobie marmolady z mózgu tylko poco? Najpiękniejsze chwile jakie mam w głowie to właśnie ten okres dorastania, bycia głupim pseudo-dorosłym, kiedy jedynym problemem było „jak nie być cały dzień w domu aby rodzice się nie dojebali”, żeby robić to na co się miało ochotę. Narobiłem sobie problemów, ale zawsze chciałem być dobrym chłopakiem, nie robić nikomu krzywdy, samemu sobie też nie. Ale w tym wieku to nie wychodzi.

Jestem starszy, niby jakieś doświadczenia wykute w głowie, pierdoły dobrze okej. Zmieniłem podejście, przymknąłem się w sobie samym. Złe jest to, że nie mam kluczyków od pewnych kłódeczek. Bo w pewnym momencie, kiedy odwróciłem się na pięcie od wszystkich i wszystkiego to wyjebałem klucze gdzies daleko za siebie. Fajnie było, ale został z tego problem. Jak znajdziesz moje kluczyki to daj znać.

Mam pomysł na różowe chmurki i fioletowe słońce. Nawet nie wiecie jaki piękny świat jest przez takie okulary.

Druga strona medalu. Jeżeli już odfajczono na liście cel główny czyli wizytę w Klasztorze na Jasnej Górze to zostają jeszcze cele poboczne. Jak chociażby dobrze się najeść. I tu Częstochowa nie sprostała. Infrastruktura beznadziejna. A przecież zysk widać gołym okiem. Tysiące ludzi przybywających na Jasną Górę to konkretna klientela. Ale gastronomia nie jest w stanie obsłużyć takiej liczby „pielgrzymów”. Bo w pobliżu klasztoru, nie licząc nędznych barów gdzie przyjemność z jedzenia nie istnieje, niema gastronomii. Po prostu niema. Przemierzając aleję Najświętszej Marii Panny, klnąc na wszystko dookoła, szukając czegokolwiek przyzwoitego gdzie można by usiąść i zjeść trafiliśmy… McDonald. Ze świątyni Pana Boga do świątyni spragnionych żołądków i symbolu globalizacji. Ou, yeah, quarterpounder with cheese, please!

Jest was tak dużo, gdzie nie pójdę to was widzę. Chciałem uwierzyć, ciągle wierzę, wierzę w ludzi, bądźcie sobą o to was proszę. Bo w sobie głęboko pewnie jesteście wspaniali, WY, a nie wasze pierdolone maski na każdą okazję!