Boże Narodzenie 2008

Taki oto sobie widoczek, mniej więcej przez tydzień czasu dzień w dzień był moim jedynym widokiem przez okno. Lubliński szpital wojewódzki.

Zdrowie zaczynasz sobie cenić dopiero wtedy kiedy zaczyna się psuć. Mój szybki i wyniszczający tryb życia, nieregularny sen, mało sportu, dieta oparta na fast-foodach, papieroski, no coś już się odbiło. I w okresie kiedy miałem naprawdę dużo do roboty, bo to zaraz przed świętami, bo to na uczelni podopinać na ostatni guzik zaliczenia, bo chciałem jeszcze prezenty kupić dla bliskich, ale też same święta, które chciałem przeznaczyć na spotkanie z ludźmi z, którymi w inne dni nie mam czasu, to akurat teraz się załamało. No cóż…

Ostatnie 3 dni dały mi jednak odsapnąć. Nie było mnie w domu ponad miesiąc, stęskniłem się. Nic się nie zmieniło, mój ukochany pokój wygląda jak wyglądał, u rodziców po staremu, budowa trwa. W Wigilię zdechł Filuś, ale 6 lat miał więc i prawo do odejścia. Nie męczył się. A ja pakuję w siebie tyle jedzenia ile mogę, szpitalna dieta sprawiła, że żołądek chce wszystkiego. Bigosik, śledziki, ZUPA GRZYBOWA (w lubelskim niema tradycji zupy grzybowej na wigilię). Teraz też jem, właśnie jestem po obfitym śniadaniu. Dzisiaj parę spraw do załatwienia, szkoda, że pogoda brzydka, ale wstałem wcześnie, żeby dnia nie tracić.

Wszystko bardzo szybko. Tak mogę podsumować te święta. Wesołych dni odpoczynku!